Viskantine aan de Cool

Vis is gezond. Vis is licht verteerbaar. Vis is gewoon lekker. We eten in Nederland weinig vis in vergelijking met andere landen. Vaak kiezen we in restaurants en thuis ook nog voor de bekende vissen. In de viskantine van Rotterdam vind je inderdaad een aantal bekende vissen tussen het dagelijks wisselende aanbod, maar ook een paar onbekende.

Spiering, gefrituurde kleine visjes met kop en staart, een hele gerookte makreel en bot op een houtje. De bot is een platvis en nauw verwant aan de schol. De bot is een vis die in de wateren van de lage landen inheems is. Jawel, een lokaal product dus. Op een houten plankje, met citroen, bereidt op de big green egg was de bot een traktatie.

Wat is er waanzinnig aan?

De sfeer, locatie aan het water, de kwaliteit en smaak van de visgerechten zijn waanzinnig goed. Echt Rotterdams, recht voor zijn raap, goed.

Viskantine aan de Cool is een pop-up van café restaurant De Machinist in Rotterdam.

Ik adviseer, spreek en schrijf over trends en online ontwikkelingen in foodservice & hospitality en doe dat vooral vanuit persoonlijke ervaring. De concepten heb ik zelf gezien en ervaren tijdens een van mijn reizen over de wereld. Tijdens deze reizen ga ik op zoek naar trends en innovaties om te vertalen naar kennis en inspiratie voor mijn presentaties en klanten. Zowel die aan online als de offline kant. Privé en zakelijk komen hier samen in mijn grote liefde voor eten, gastvrijheid en reizen. Dat is ook te volgen op Instagram.

Een omgekeerde disclaimer

De reizen die ik maak en de horecabedrijven waar ik over schrijf bezoek ik voor eigen rekening. Ik investeer hier veel tijd en geld in omdat het een belangrijk onderdeel is om klanten goed van dienst te kunnen zijn. Indien de reis op uitnodiging of gesponsord is, zal dit duidelijk vermeld staan in een disclaimer.

Mossel en gin

Gin tonic is hot. Mosselen ben ik gek op. Van beide genoten op het terras bij Mossel en Gin in het Westerpark.

Wat is er waanzinnig aan?

Het oog voor detail en de gastvrijheid van de serverende dames. Ik liet mijn vork op de grond vallen en nog voordat ik deze had opgeraapt, zei ze in het voorbijgaan ‘ik haal eerst een nieuwe vork voor je’. Zo hoort het. Dit soort details ben ik fan van.

Mossel en Gin zit in het Westerpark, Amsterdam.

Ik adviseer, spreek en schrijf over trends en online ontwikkelingen in foodservice & hospitality en doe dat vooral vanuit persoonlijke ervaring. De concepten heb ik zelf gezien en ervaren tijdens een van mijn reizen over de wereld. Tijdens deze reizen ga ik op zoek naar trends en innovaties om te vertalen naar kennis en inspiratie voor mijn presentaties en klanten. Zowel die aan online als de offline kant. Privé en zakelijk komen hier samen in mijn grote liefde voor eten, gastvrijheid en reizen. Dat is ook te volgen op Instagram.

Een omgekeerde disclaimer

De reizen die ik maak en de horecabedrijven waar ik over schrijf bezoek ik voor eigen rekening. Ik investeer hier veel tijd en geld in omdat het een belangrijk onderdeel is om klanten goed van dienst te kunnen zijn. Indien de reis op uitnodiging of gesponsord is, zal dit duidelijk vermeld staan in een disclaimer.

#FoodFour op Instagram

Vanaf nu ga ik wekelijks een Food Four delen op Instagram van wat ik tegenkom. Het is niet alleen eten wat ik ga delen, maar ook mooie gastvrije ervaringen of speciale concepten en producten. Waarom ik dit doe? Gewoon omdat ik het zo leuk vind om de mooie wereld van food en hospitality zichtbaar te maken voor iedereen.

De Food Four start met vier momenten van week 18.

Balletje Bart Blikman | Caprese bij Nhow | Thee kunst | Kaas Cavatappi

Bonus #FoodFour

Speciaal bij de start een bonus Food Four uit Antwerpen.

Kelder Steakhouse | Vol | Flamande | Toffe Falafel

Heb jij ook een mooie eetervaring, word je verrast met gastvrijheid, of kom je een interessant concept of product tegen? Ik ben nieuwsgierig, dus deel jouw Food Four op Instagram met de hashtag #FoodFour. Dat hoeft natuurlijk niet elke week, maar zou wel leuk zijn. Ik ben met mijn Food Four te vinden op Instagram en natuurlijk ook op Twitter voor conversatie.

Dankzij Alex Klein maakte ik er zes jaar geleden kennis mee in Nederland: de flammkuchen of tartes flambée. Op de klassieke manier is de krokante, dunne deegbodem belegd met crème fraîche, uien en spek. Daarnaast kan er met vele ingrediënten gevarieerd worden. Van hartig tot zoet.

Toen, zes jaar geleden, heb ik ze direct op de menukaart van de Euromast gezet. Een paar jaar later is daar, op de begane grond, “flammkuchen café” Deli geopend. Inmiddels is de culinaire inzetbaarheid van de flammkuchen ontdekt in Nederland en begint het door te breken op de menukaart in de horeca. Eindelijk!

De liefde voor goed eten en het online en offline verbinden van mensen hebben Nina en ik doen besluiten om ook flammkuchen en bubbels te gaan verbinden aan een leuke groep mensen. Daarover later meer. We moesten natuurlijk wel de flammkuchen en bubbels even voorproeven.

De eerste Flammkuchen en Bubbels meetup 6 februari 2014

Gezellig was het. Een kleine vijftig culinaire liefhebbers hebben genoten. Een divers gezelschap met mensen uit de online en social media wereld, horecabedrijven en Rotterdammers die zich een avond prima hebben vermaakt met Flammkuchen en Bubbels.

Leestips voor een uitgebreid verslag van deze eerste Flammkuchen en Bubbels:

Wat mij betreft mag de flammkuchen in 2014 heel Nederland veroveren en ik hoop dat menig restaurant een eigen creatieve versie op de kaart zet. – Francesca Kookt

Wat begon met een beetje research en rondproeven werd een kwaliteitsslag tussen Amsterdam en Rotterdam. Flammkuchen: ooit een versnapering op kerstmarkten in Duitsland is nu een hoogwaardig kwaliteitsproduct (als je de goede hebt, daarover later meer). Flammkuchen met foie gras, iemand? – Tante Tip

Hoe zet je een product op de (horeca)markt, zonder dat het mij als ondernemer een enorme berg geld gaat kosten? Dan vraag je aan Kim van Velzen (culiman, trendwatcher, innovator en nog veel meer) of hij een Tweetup wil organiseren met de meest prominente Twitteraars in jouw regio. – FoodReporter.nl

And the winner van de wedstrijd tussen Rotterdam en Amsterdam van Tante Tip is …

Alle foto’s van Flammkuchen en Bubbels zijn hier te zien.

Vervolg op Flammkuchen en Bubbels

Update 29 juli 2014. We gaan voor een zomerse editie. Aan het strand en met cocktails. De datum volgt binnenkort!

Foto credit: Crave Concepts & Communications

Leven om te eten, niet eten om te leven

Het is mijn vertrekpunt in alles wat ik doe en ik maakte er mijn vak van. Bijna twintig jaar werkte ik als senior manager bij grote organisaties in food & hospitality. Tegenwoordig adviseer ik met mijn eigen bedrijf over social business, contentstrategie en hoe social media kan bijdragen aan de bedrijfsdoelstellingen. Ook spreek ik over trends en ontwikkelingen in foodservice & horeca en doe dat vooral vanuit persoonlijke ervaring. En de meeste concepten en trends waar ik over spreek, heb ik zelf gezien en ervaren tijdens een van mijn vele culinaire reizen over de wereld.

Ook in 2013 heb ik weer veel smakelijke gerechten mogen proeven. Een kleine selectie daarvan heb ik gebundeld tot My food journey 2013.

En als je er niet genoeg trek van hebt gekregen, hier nog My food journey 2012.

Het is een regenachtige lentedag en ik ben mijn Facebook-timeline aan het lezen. Ineens is het zomer! Ik zie namelijk een video voorbijkomen van hoe je een steak tartaar maakt. Zonder twijfel mijn favoriete zomergerecht. Zoals het hoort worden alle ingrediënten op tafel gezet: het versgehakte vlees, een eidooier, kappertjes, mosterd en worcestersaus. Ik hoor het tikken van de vorken tegen de roestvrijstalen bowl terwijl er wordt verteld waar het vlees vandaan komt.

Ineens merk ik met een kleine schok dat de video is afgelopen en dat ik mij alleen de titel nog herinner. Ik was blijkbaar in mijn eigen belevingswereld van een steak tartaar terechtgekomen. Hoe dat kwam? Er werd geen verhaal verteld. Nergens werd betekenis gegeven aan de rol van de steak tartaar voor het bedrijf. Draait het om het ambachtelijk bereiden, of de sfeer en gastvrijheid die het bedrijf biedt? In plaats van betekenis te geven aan de steak tartaar, is het een video waarin je in een leeg restaurant heel technisch een dame een gerecht ziet klaarmaken. Een voice-over spreekt professioneel in wat er gebeurt. Focus op het product. Betekenisloos. Kijk eens hoe goed wij – de video start en eindigt met een schermgroot bedrijfslogo – een steak tartaar kunnen bereiden.

Juist de horeca kan, nee moet, impact maken bij mensen. En met die impact kom je binnen in het hart van de gast in plaats van het hoofd. Het verschil? Met het hart kies je op gevoel, met het hoofd op prijs. Zolang u dus blijft roepen, of het nu on- of offline is, dat u een goede biefstuk kunt bakken, de hipste inrichting heeft of de beste prijs-kwaliteitverhouding biedt, is uw toekomst dat u altijd met prijsconcurrentie de gast zult moeten verleiden. Er is echter altijd iemand nog goedkoper. De afloop hiervan mag duidelijk zijn.

Elk bedrijf heeft een verhaal. Maar een góed verhaal begint met een betekenis en doel geven aan wie je bent en waarom je doet wat je doet. Je kunt bijvoorbeeld een grote liefde hebben voor de klassiek Franse brasseriekeuken. Dat kan je zichtbaar maken door te vertellen wanneer jij voor de eerste keer steak tartaar at, wat er toen gebeurde of wat je dacht. Zo neem je de gast mee in jouw betekenis, maak je zichtbaar waarom je iets doet en roep je ook een emotie of persoonlijke herinnering op bij de gast. Aan dat soort verhalen wil hij zich verbinden, die maken impact. Kijk naar mijn herinnering bij de steak tartaar.

Mensen verbinden zich aan een betekenis, het waarom van een horecabedrijf, en nooit aan de producten. Stop met emotieloos productdenken, ga mij raken!

Deze column is eerder verschenen in Horeca Entree.

Zodra ik in een wereldstad ben, lijkt al het grote ineens normaal. Een rit van een uur vanaf de luchthaven naar het centrum van de stad, wijken die zo groot zijn als onze grootste steden, het immense aanbod van culinair genot en de iconen. Hongkong heeft The Peak, New York het Vrijheidsbeeld en Singapore de hoogste infinitypool ter wereld (zie de afbeelding). Ik zat daar laatst en dacht: Néderland is een wereldstad. We hebben internationaal bekende iconen zoals de Keukenhof, kaas en tulpen, van Schiphol naar Rotterdam reis je in een uur en er is een immens horeca-aanbod.

Maar voor wat betreft dat laatste verschilt Nederland als wereldstad nog wel erg van andere. In Singapore zijn, net als in Nederland, alle regionale en internationale keukens vertegenwoordigd. Het verschil is dat deze veelal bij elkaar op één foodcourt zitten. Concurrentie onderling? Juist niet. Iedereen weet de weg makkelijk te vinden en door het volume, heeft iedereen voordeel. Ook geldt hier specialisatie: of de beste eend, of de lekkerste exotische drankjes, of de beste laksa, of de beste curry. Fantastisch eten, vaak gekookt door ‘amateurs’ en voor de prijs van een appel en een ei. En dat in één van de duurste steden ter wereld.
Daarnaast kent Singapore de celebrity-chefrestaurants. Alle tophotels hebben er wel één, met als koploper het Marina Bay Sands. En in het winkelcentrum, tussen de Louis Vuitton-tasjes, zitten Wolfgang Puck, Daniel Boulud en Guy Savoy. Deze celebrity-chefs spelen ook een duidelijke rol in de marketing voor een nieuwe, snelgroeiende nichemarkt: food-traveltoerisme. Eten is meer dan brandstof om niet dood te gaan.

Terug naar hier. Er schijnt een gat te zijn tussen de perceptie en werkelijkheid die buitenlandse toeristen van ons culinaire aanbod ervaren. Om van wereldstad Nederland ook een goede, culinaire bestemming te maken, is daarom een viertal stappen nodig. Ten eerste: werk in de horeca- en toeristische branche georganiseerd samen en betrek daar niet alleen de leden van brancheorganisaties of betalende partners bij. Ten tweede: zet foodfestivals, pop-uprestaurants en single-productrestaurants als Meatballs in het spotlicht. Een culinaire bestemming word je alleen als je de beste, meest innovatieve en spannendste bedrijven het podium geeft. Combineer dit met de huidige, toeristische trekpleisters als de Keukenhof en het Rijksmuseum om het beeld van culinaire bestemming te versterken.

Ten derde: creëer celebrity-chefrestaurants. Zowel onze eigen, wereldberoemde toppers Jonnie Boer en Sergio Herman als internationale topchefs zouden gefaciliteerd moeten worden om zogeheten filiaalrestaurants te openen. Zij hebben een enorme aantrekkingskracht op travel-foodies. Waarom heeft Richard Ekkebus, die wereldwijd furore maakt met zijn restaurant in Hongkong, nog geen vestiging in Nederland? Het is on-Nederlands om individuen zo in het spotlicht te zetten, maar voor een duidelijke, culinaire signatuur is het wel nodig.
Ten vierde: betrek foodies uit binnen- en buitenland in de marketing. Hun invloed groeit, door hun internationale netwerk aan contacten dat ze opbouwden met sociale media. En ten slotte: benóem Nederland als wereldstad in het buitenland. Het kan, en ik kijk ernaar uit.

Deze column is eerder verschenen in Horeca Entree.

Buiten de deur ontbijten vind ik leuk. Lekker een vroege start en aansluitend kan ik dan ook gelijk aan de slag met werken. Met dit mooie zomerweer wilde ik natuurlijk buiten op het terras ontbijten dus op naar het strand.

Ik kom uit bij de Orangerie van de Hotels van Oranje in Noordwijk. Recht aan de boulevard maar zonder strand- of zeezicht. Vooraf nog even op de website gekeken en daar staat: het ontbijt is van maandag tot en met vrijdag van 7.00-10.00 uur. Ik ben hier op donderdag, tijdens de zomer(vakantie) en dan start het ontbijt vanaf 7.30 uur. Ik kom daar om 7.15 uur op een erg ongastvrije manier achter. Vermoedelijk de restaurantmanager vertelt mij dat het ontbijt om 7.30 uur start. Enigszins verbaast dat ik geen uitnodiging krijg om alvast plaats te nemen met een kopje koffie terwijl de laatste voorbereidingen voor het ontbijt worden gedaan antwoord ik ‘dan maak ik nog een ochtendwandeling over de boulevard’. Hij had het ook veel te druk met bijpraten met zijn (koks)collega’s al zittend/staand op het terras.

Een wandeling hier met mooi weer is heerlijk. Het uitzicht op zee is prachtig en er heerst (nog) een serene rust. Een lekker me-moment voor het ontbijt.

Om 7.30 uur ben ik terug om te ontbijten. De service is nogal stijf en de gastvrijheid komt geforceerd over. Lachen mag! Afrekenen van het ontbijt moet vooraf. Wel logisch met een makkelijke in- en uitloop van het restaurant, maar toch voelt dit bij mij altijd ‘verkeerd gastvrij’. Voor dit deel van een slechte start heb ik wel begrip. Voor het eerste deel om 7.15 uur absoluut niet.

Het ontbijt is uitgebreid. Biologische sappen, goede (bonen) koffie, veel broodsoorten en beleg, de gebruikelijke eiergerechten plus worstjes, spek, champignons, tomaat en witte bonen in tomatensaus. Komen hiet veel Engelsen? Jammer dat de fruitsalade smaakt naar een ‘gasverpakkingslucht’. Vooral de meloen smaakt slecht. Jammer dat er geen aardbeien staan; zomerfruit zou je toch verwachten. Er staat ook ‘champagne’ op het buffet. Daar vind ik het nog te vroeg voor maar als je hier vakantie viert is het wel een gevoel van verwennerij. Het ontbijt smaakt goed. Ik heb nog lekker een paar uurtjes op het terras gewerkt met gratis wifi. Gebruik hier het netwerk ‘free-internet’ voor. Het ‘Hotels van Oranje’ netwerk is voorbehouden aan gasten die een kamer hebben geboekt.

De rekening? In dit type hotels, vooral in Europa, altijd te hoog voor het gebodene; € 28 is een slechte prijs-kwaliteitverhouding. Voor dat bedrag moet je (willen) excelleren, niet alleen met assortiment maar vooral ook in beleving en service. Dat is precies wat de Hotels van Oranje niet doet.

Conclusie
Hier ontbijten? Ja, als het ontbijt inclusief in de kamerprijs is en anders niet. Vooral het gebrek aan gastvrijheid door het vasthouden aan service maar dan wel binnen de door ons vastgestelde tijdstippen, maakt het geen aanrader. Tel de prijs daarbij op en dan is €28 een slechte prijs-kwaliteitverhouding. Benieuwd hoe strak er wordt vastgehouden aan openingstijden in de andere restaurants van de Hotels van Oranje. Gewoon goed ontbijten voor een nette prijs kan helaas niet aan de boulevard van Noordwijk.

Nog een tip. Wil je gewoon lekker genieten van een ontwakende zee, parkeren aan de kop van de boulevard bij de vuurtoren is tot 10.00 uur gratis.

Dit is een blog in een serie ‘ontbijten buiten de deur’. Volgende keer het Van der Valk hotel langs de snelweg A4.

Vlaanderen, één van mijn favoriete plekken. Je zit er zo, hebt het gevoel van vakantie en er is een echte culinaire cultuur. Eten, genieten en vakmanschap is hier belangrijk, stelt echt iets voor en de Vlamingen nemen daar uitgebreid de tijd voor.

Geen enkele twijfel dus om op uitnodiging van Visit Vlaanderen af te reizen naar Gent in het kader van ‘Flanders is a Festival’. Het hele jaar zijn er in Vlaanderen meer dan 280 festivals te bezoeken. Ik ben naar het Gent Jazz festival geweest en heb ook de stad Gent culinair herontdekt.

Sweet

Vriendelijkheid is het eerste wat mij weer opvalt. Aan de receptie bij het hotel, op de terrassen, in de restaurants en op het Jazz festival. Het geeft gelijk een gevoel van welkom en het kost niks! Wat ook niks kost is wifi internet in het centrum. Op de verschillende ‘Leien’ faciliteert de stad gratis openbaar wifi internet. Op die manier wordt het een stuk eenvoudiger voor mensen om hun Gentse ervaringen te delen.

Gent is van de zoete kant. Dat wil zeggen, op elke hoek van de straat zit een chocolatier en worden Brusselse wafels, die ontdekt zijn in Gent, verkocht.

De lokale zoete specialiteit zijn de ‘Gentse neuzen’; kegelvormige frambozensnoepjes gebonden met Arabische gom. De neuzen moeten zo vers mogelijk gegeten worden en daarom is export nooit van de grond gekomen. Dit officieel erkende Vlaamse streekproduct is mierzoet maar erg lekker.

Gravensteen

Het Gravensteen is de oude burcht uit de twaalfde eeuw die middenin het centrum boven de stad uittorent. Om de hoek zit hotel Gravensteen in een mooi historisch pand met ruime kamers, gratis wifi en hele vriendelijke medewerkers. Het ontbijt hier is meer dan goed; uitgebreide selectie van kazen, vleeswaren, erg lekker brood, yoghurt, vers fruit en jamsoorten die ambachtelijk gemaakt zijn. Als je een kamer boekt zonder ontbijt, Julie’s House zit om de hoek en is een leuk plekje om eens te ontbijten.

Julie’s House, baked with love, served with joy! Julie doet haar naam eer aan. Een uitgebreide selectie van zelfgemaakte taarten en cupcakes en keuze uit vier ontbijtjes van €4 tot €14. Daarnaast kun je alle ontbijtgerechten ook los van de kaart bestellen. Een cappuccino of thee erbij en met lekker weer op het terras neerploffen terwijl Gent aan je voorbijtrekt.

On the jazz

De hele woensdag en donderdag overdag is het heerlijk weer maar op donderdagavond onderweg naar de eerste avond van het Gent Jazz festival begint het te stortregenen. Bij aankomst op het festivalterrein is het gelukkig droog. Jammer dat dit wel de bezoekersaantallen heeft beïnvloed op de eerste avond want die hebben zeker iets gemist.

Het Igor Gehenot Trio en Miguel Zenón Quartet openen de avond in een relaxte sfeer. De superster van de eerste avond is de legendarische flamenco gitaris Paco de Lucia geen jazz maar wel erg goed! Een stukje Spaans temperament in een mooie sfeer.

Het festival staat niet alleen bekend om de zeer goede line-up van artiesten maar ook om de culinaire invulling. Kwaliteit telt ook voor de catering en daarom staan er verschillende restaurants uit Gent die allemaal de nadruk leggen op goede smaken en gezonde en volwaardige voeding met aandacht voor lokale seizoensproducten. Daarbij worden ook gerechten aangeboden die arm zijn aan koolhydraten of glutenvrij zijn om tegemoet te komen aan de wensen van enkele doelgroepen die op festivals meestal niet aan hun trekken komen.

De donderdag is ook op het festival ‘Veggie Day’. De veggie capital of Europe roept alle Gentenaren op om één dag in de week, bijvoorbeeld donderdag, geen vis of vlees te eten. Goed voor het klimaat, je eigen gezondheid en de smaakpapillen. Ook veel horecazaken doen mee aan ‘Veggie Donderdag‘ en besteden extra aandacht aan groentes en andere vegetarische gerechten. Een goed initiatief wat absoluut niet ten koste gaat van de kwaliteit en diversiteit in het eten.

Ik ben een liefhebber van vis en vlees maar heb ook zonder uitstekend gegeten op het festival. Een megaburger van gegrilde groentes met knoflooksaus, pasta met huisgemaakte pesto en parmezaan en een Indiase soep waarvan ik nu bijna nog nabrand. Als afsluiter een ambachtelijk ijsje van ‘bio de trog’.

Stiekem vond ik op veggie day toch een foodkraam die mosselen verkocht en die kon ik echt niet weerstaan. Met acht soorten bier, een in het oog springende Duvel bar, prima wijnen in een echt glas en goede espresso is dit het soort festival waar ik naast de muziek ook echt voor een avond uit eten naartoe zou gaan.

Meer over de culinaire stad Gent volgt binnenkort.

Mijn bezoek aan Vlaanderen is gefaciliteerd door Visit Vlaanderen als onderdeel van de Flanders is a festival bloggers campagne. Zoals altijd zijn al mijn ervaringen en meningen van mijzelf zonder inhoudelijke inmenging van derden. Wil je deze zomer weten wat er allemaal nog gebeurt tijdens Flanders is a festival, volg dan op Twitter de hashtag #fiaf12.